Wszystkie 20 zakończeń Papers, Please

Jak drzewko decyzji prowadzi do finału

Gra nie ma jednego punktu zwrotnego. Zakończenie buduje się z drobnych wyborów: komu pomogłeś, kogo zgłosiłeś, ile kradłeś i czy słuchałeś tajnych agentów. Drzewko rozwidla się już w dniu czwartym.

Najważniejsze węzły to decyzje o EZIC (współpraca, zdrada, donos), kwestie rodziny (wyżywienie, choroby, ucieczka) i stosunek do władzy. Każdy wybór przesuwa cię ku innej grupie finałów.

Grupa pierwsza: lojalność i służba

Pierwsza grupa zakończeń to te za idealną służbę: inspektor przechodzi kontrolę lojalnościową, dostaje awans albo spokojną emeryturę. Gra nagradza czysty raport, ale nie pokazuje happy endu.

Zakończenia lojalnościowe mają swoją cenę: jeśli współpracowałeś z EZIC lub pomagałeś petentom, Ministerstwo to odnotowało. Czysta służba wymagało wyrzeczeń.

Grupa druga: rebelia i ucieczka

Najbardziej satysfakcjonujące zakończenia to ucieczka do Obristanu z rodziną. Wymaga to fałszywych paszportów dla wszystkich, gotówki na przejście i odwagi w dniu trzydziestym.

Zakon EZIC daje ci szansę na inny finał: pomagasz obalić rząd i zostajesz bohaterem rewolucji albo giniesz w kazamatach zależnie od lojalności obu stron.

Grupa trzecia: śmierć i zapomnienie

Najczarniejsze zakończenia to egzekucja przy murze, śmierć w łagrze albo cicha likwidacja podczas ucieczki. Gra nie oszczędza cię nawet wtedy, gdy próbowałeś być dobry.

Jest też zakończenie najokrutniejsze: przeżywasz, ale rodzina nie. Plansza końcowa pokazuje pusty dom i zimny kocioł. To zakończenie uczy najwięcej o mechanice gry.